Şiir: Güz Yanığı / Kadirhan Türkoğlu

Yazar: - Kategori:
Yayın Tarihi: - 15:47

Tüm sevdalar büyülü bir güneşe bürünmüş
tomurcuktan olma yıldızlar bağlarda bacalarda
ve sen ocağın başından bana gülümseyen bir annesin
bence sen sabrımın macerası
sana olan sevgim yüreğinden geçenler
ve bu şiir bu geceye ait
şimdi her harf kadar ışıldatabilmek seni.
ben seni yaşıyorum
sende yasa beni
tıpkı bir inancın tutkusunda ki kelimeler gibi
son sözlerin şarkıların gibi aklımda
yüreğim …
sana tutkun bir kuşun özgürlük selamında
özledim seni
özlüyorum seni.
son sözler aklımda kalan yeminleri aç bırakır da
bir yerlerde varlığın tekrar anlam kazanır.
Duyuyor musun?
bu sözler arasına bir çocuk tırmanır
o çocuk,o sen
sen ne kadar bugün
sen ne kadar yarınsın ki.
hani dost olamadığın geçmiş
seni sızlatan ömürse
sende ki gerçek seni yine yalnız bırakır.
oysa ben varım;vardım ,buradayım.
ve diyorum ki,
Sen en derin tebessümsün.
Sen içimde ki yalçın kayalıkları kucaklayan azili bir topraksın
Sen bir uğultusun ki,sessiz kuşların kanatlarından yayılan ateş gibi
beni küller içinden bağışlıyorsun.
İşte öyle oluyorum ki olduklarımdan olacaklarıma kadar seni kuşanıyorum.
Seni seviyorum

Gece dolunayı yeryüzüne çıkardığı an başlamıştı hikaye
şimdilerde büyümüş ağaçlar yapraklarıyla çevrelerken
bu hazana boyanmışlık
ve sonbahar
Bir yerde kırılan benler
ve bir yerde kirilan senler var sanki
sanki sessizlik beni dinliyor
ve sanki her adımımda hasret birikiyor
Bu toprak mezarımdan
bu gözyaşları sevgilim gözlerinden
bu su çöllerden çektiğim sudur
Şöyle desem;
Soğuk gecelere aldırmadan bir kar tanesi olmak
ve düşmek
düştüğü yerde gölgen olmuş kadere
ah bir tutunabilsem dağlara
adını yazdığım şirin öykülere
ne kadar doluyum bir bilsen
her günüm yarınımı ayaklandırıyor
bu özleyişim
bu merakım
bu gömülme isteyişim sen mezarlara
elbet bir gün farkına vardıklarım
seni bana çağırır da
bir yer doğar
ve ansızın sürgün olduğumuz kağıtlarda
kalemler soylu güzelliğini söyler
sana dokunarak yaşadığım yazgılarda.
Hatırlar mısın?
bir keresinde;
her deniz kendi kıyısından ilham alır demiştim,
ağlarken bir kadın tren garinda
bir salıncak üşürken çocuksuz parkta.
Dedim ya tatlım
A adam b kadın demektir

Ne bileyim yıkıldığını icinde bir ar duvarın
Sızlanıyorum bak
Ruhuma asit damlar gibi
Tanıyorum oysa bu manzarayı
Son kuşları da giden bir köyden çizim bu
Böyle her şeyi kal-u belaya bırakır gibi
Biz nereden bilelim yılan tutar kolları
Nereden bilelim arka bahçesi kendir ekili
insan denenleri
Oysa bir kaşık suda bile hayat var
Sürekli kavgamızın sebebi bütün bunlar değildi elbette
Bence o güzelliğin bir rastlantı değildi
dizilişi kirpiklerinin tane tane
pembeliği dudaklarının
yüzünün çerçi ile çocuk alışverişi
ya da deyiş tokuşu gülücük seruvenleri
hepsi bir yana
bu gece seni sevdiğim gece
daha ne diyeyim kadın
özledim seni
özlüyorum seni

Kadirhan Türkoğlu

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir