Kahraman Tazeoğlu Çocukluğum

Yazar: - Kategori:
Yayın Tarihi: - 19:00

Özür dilerim çocukluğum..
Doya doya yaşayamadım seni. Keşke annem geri gelse, çocukluğumu hediye etse bana. Mor balonlar alsa bana, özgür maviye uçursam bende. Ama olmaz biliyorum. Çünkü annem öldü ve gömülen o değil çocukluğumdu..

Belki de bunun için yağmurda gezmeyi seviyorum. Çocukluğumu gömdüğüm topraklarda, susuzluğumi dindiriyorum. Lakin; her seferinde beklediğim sonuca ulaşamıyorum. Her seferinde yenilgi. Sanıyorum ki, o çok sevdiğim yağmurun damlaları, kalbimde ki sönmeyen yangına çare olacak. Olmuyor. Tekrar yanıyorum yaşayamadığım çocukluğuma. Annesiz ve babasız geçen yıllarıma.

Küçükken yağmur yağdığında çok mutlu olurdum. Çünkü yağmur demek, annemin kısa süreliğine çocukluğumu bana vermesi demekti. Çocukluk ise masumluk, mutluluk ve saflıktı.

O kadar kanıyorum ki, gözyaşlarıma dokunuyor çocukluğum küçük elleriyle.

Hak mı etmedim güzel bir çocukluğu, bilemiyorum. Her zaman yara bere kalacak benim gülüşlerim. En çok da boğazımda düğüm olacak sarılamadığım çocukluğumun kolları.

Hatırlıyorum da; annemin gömüldüğü gece, gökyüzüne bakmıştım uzun uzun. O zaman küçüktü kollarım yetişememiştim ruhuna. O gece yetişebilmek için büyüdüm ben anne. Yetişmek için umuda, büyüdüm ben.

Hata yapmışım. Çocukluğum seninle gömülürken, içimdeki masumun ruhunu yanında göndermişim. Yalnız kalmasın diyeydi bunlar. Sonra noldu peki? İçimde minik gülüşlerin cesedi var. Oysa ki o minik eller sadece mor balonlar uçurmak istiyordu sonsuz maviye. Bedenine sığmayan, sevinçli ruhunu uçurmayı değil.

Melek mi oldu yoksa çocukluğum? Yine kırıldı mı hevesleri tutunurken annemin ruhuna? Kanatları parçalandı da savruldu mu sonsuz mavide? Oysa ki o sonsuz mavide savrulan hayaller değil, mor balonlar uçacaktı.

Düşerken tutmadı mı kimse minik ruhun bedenini? Kalktığında oyun sanıp gülüyordu değil mi o çocukluk? Bu yüzden midir dizlerinde ki morluk? Oysa ki o dizlerinde ki morlukları değil, uçuracağı mor balonları istiyordu.

Heves ettiği mor balonları uçuramadan, minik ruhunu uçurdu sonsuz maviye..

~ kadersizdi benim çocukluğum. Annesinin ruhuyla yine ayrılmıştı mavinin en karanlık tonunda ~

Cansel Türkmen

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir